آنان که عامدانه از «جنوب ایران» سخن می‌گویند، در پی آن‌اند که در ذهن مخاطب تصویری از سرزمینی بسازند که به جهات جغرافیایی‌اش معرفی می‌شود.

ایران، شمال و جنوب و شرق و غرب ندارد؛ ایران، یک پیکر است، یک جانِ به‌هم‌پیوسته. از بلندای کوهستان‌هایش تا ژرفای دریایش، از سواحل آفتاب‌سوخته‌اش تا سکوت باشکوه کویرهایش، هر ذره از این خاک، ایران است.

این سرزمین، قلبی است به وسعت تاریخ؛ قلبی که هزاران سال است می‌تپد، زخمی می‌شود، می‌خروشد، اما هرگز از تپیدن بازنمی‌ایستد.

ایرانی همه جای این سرزمین را قلب می‌داند، قلبی در سینه مالامال از مهر به این میهن پرغرور و مقاوم.

همه عالم تن است و ایران دل
نیست گوینده زین قیاس خجل

چون که ایران دل زمین باشد
دل ز تن به بود، یقین باشد